BİR BİLMECE BİR ÖLÜM

Yaş günü

Zerrin’in otuz altı yaşına gireli on gün olmuştu. Babası büyük bir yatırım şirketinin ve buna ek olarak irili ufaklı alanlarda çalışan dört firmanın sahibi, aynı zamanda yöneticisiydi.

Varlıklı ve kendisini seven, kollayan bir babası olduğu için, çocukluk yılları çok mutlu geçmişti. Üniversite yılları da öyle. Güzel bir kız değildi ama konuşkan ve sevimliydi. Üstelik kendisine olan güveni de tamdı.

Üniversitedeki ikinci yılın hemen başlarında tanıştığı gençle okul bitene kadar flört etmiş, ona sırılsıklam aşık olmuştu. Hayatının en isabetli seçimini kocasına inanmakla yapmıştı. Çünkü babasının ne kadar zengin olduğunu bilen çevresinde ne kadar erkek varsa hepsi o servete varis olabilmek için Zerrin’in peşinden koşturup durmuştu.

Üniversite eğitiminin sonuna kadar, somurtarak, mutsuz oturduğu günlerin sayısı hiç abartısız, ancak iki elin parmakları kadardı. Capcanlı, cıvıl cıvıl bir genç kızdı o yıllarda.

Oysa Zerrin’in son on yılı dehşet içinde geçmişti. Kâbuslar, gündüz görünen hayallerle birlikte çevresinde oluşan kalın kabuklu koza, genç kadını yavaş yavaş öğütüp, bitiriyordu.

Ruh sağlığının bozulmaya başladığı ilk yıllardan sonra etrafında onu hala seven kocası ve hizmetçisinden başka hiçbir dostu kalmamıştı.

Balkonlarının hemen sağ çaprazından yükselen koyu yeşile bezenmiş dev çam ağacı hafifçe sallandı. Zerrin’in gözleri çama yöneldi sonra yine eski durağanlığına dönen ağaçtan ayrılıp, aşağıda, penceredeki dünyasını bir uçtan diğerine oluşturan İstanbul Boğazı’nın sularına yöneldi. Evlenmeden önce son mutlu gününün hemen ardından yaşadığı gece geldi aklına. O geceyi son on yıldır, farkında olmadan sık sık düşünüyor, kâbuslarında yaşıyordu.

Mezuniyet balosundan, erkek arkadaşıyla birlikte çıktıktan sonra birlikte yürümek istedi. Gece denize vuran ışıkları izlemek, kıyıya hafifçe vuran dalgaların sesini dinlemek istiyordu. O akşam çok duygusal hissediyordu kendisini. Güzel bir dönemin sonuydu ve artık öğrenci olamayacaktı. Güzel arkadaşlıklar kurmuş, hepsiyle de çok iyi geçinmişti. Kim gün duygusal yoğunluğu yüksek kimi gün neşeli kahkahalar içinde geçmişti dört yıl.

Lüks bir restoranın önünde yere oturmuş yaşlı bir çingenenin, “Falınıza bakayım yavrularım, gelecek sizin için neler gösteriyor?” diyerek çağırınca neredeyse koşarak gitti kadının yanına. Zerrin, kendisini yıllar boyu içinde hapsedecek olan karanlığa doğru bir adım atmıştı. Farkında olmadan, güle oynaya…

Sıcak bir yaz gecesi, önünde yanan beş mumun ışığında oturan çingeneye fal baktırmayı hiç yoktan bir eğlence sayan Zerrin, “Hadi… Tarık, gel falımıza baktıralım,”

diyerek erkek arkadaşının koluna asıldı.

O gece dün gibi beyninin içindeydi.

Yaşlı çingenenin titrek mum alevinde dans eden çirkin yüzü Zerrin’in içini ürpertti.

Kadına korku içinde baktığının farkında değildi.

Daha farklı bir korku da çingenenin gözlerindeydi. Genç kızın avuçlarına bakıyordu.

Kırış kırış olmuş yüz etlerinin arasında iki korku dolu göz Zerrin’e yöneldi. Birkaç saniye süren, ürpertici bakışların ardından;

“Sen, sen asla…” dedi ve soluğunu güçlükle bıraktı. “Evlenemezsin.” Ardından hırıltıyı andıran bir sesle “Hayat senin için çok zor geçecek,” dedi.

Tarık bu olaya karşı kayıtsız kalmadı. Zerrin’e destek olmak için, “Gel sevgilim, bunlara inanacak değiliz herhalde,” dedi sesini bir nebze olsun yükselterek. O an Zerrin’in aklına söyleyebileceği tek bir kelime gelmemiş ve çok kısa süren bir şoka girmişti. Dili

tutulmuştu sanki. Tarık, kız arkadaşını oradan uzaklaşması için ikna etmeye çalışırken, kadın sıkıca Zerrin’in bileğinden kavradı ve gözlerinin içine bakarak, “Senin tek çocuğun olacak ve onu da en mutlu çağında kaybedeceksin,” dedi. Sonra, Zerrin’e izin verdi, yavaşça gevşeyen, yaşlı ancak kuvvetli parmaklarının arasından kolunu kurtardı ama gözleri birbirlerine kenetlenmişti. Çingenenin gözlerindeki ifadesiz ve sabit bakışlar Zerrin’in kalbine saplanan iki hançer gibiydi.

Çingenenin kötü geleceği hakkında söylediklerini hiçbir zaman unutmadı. Aksine söyledikleri gerçekleşince o geceye lanet etti ve o gece yaşadıkları kafasına hiç çıkmamacasına kazındı.

Geniş bir pencere önünde, ileri geri sallanan bambu koltukta oturuyordu. Tüm düşüncelerinden sıyrılmış, denizin hareketli yüzeyinde insanlara sükûnet gösterisi yapan güneş ışınlarına bakıyordu. Yüzünde tek bir kırışık yoktu genç kadının, ancak saçlarının tamamına yakın kısmı beyazdı.

Bir güvercin kondu balkon demirine. Gözleri bir an odak değiştirdi, birkaç saniye süreyle sağına soluna bakınan ve sonra uçup giden güvercini takip etti. Bir şeyler çaktı zihninde ancak anımsadıkları kanat çırparak uzaklaşan güvercinle birlikte dağılıp gitti.

Kış için güzel sayılabilecek bir cumartesiydi. Birazdan öğle yemeğine oturacaklardı.

Kocası sabahtan arabasını bakıma götürmüş, şu sıralar çıkıp gelmek üzereydi. Yanı başında duran sehpaya baktı. Birkaç günlük gazete vardı. Yuvarlak ve üst rafı kalınca bir camdan yapılmış olan sehpanın alt rafında bir gazete daha vardı. Tamamen sararmış olan gazete on yıl öncesine aitti ve yıllardır oradaydı. Hiç kimse o gazeteyi okumaz hatta dokunmazdı bile ama yeri de asla değiştirilmezdi.

Hizmetçileri öğle yemeği için masayı hazırlarken kocası da içeri girmişti. Neşe içerisinde karısına yaklaştı ve onu alnından öptü.

“Merhaba hayatım,” dedi gülümseyerek.

“Merhaba.”

“Nasılsın bakalım?” dedi Tarık sonra hizmetçiyi elinde yemek tabaklarıyla görünce,

“Ooo! Harikasınız Ayşe Hanım! Kurt gibi acıkmıştım doğrusu,” diye ekledi sahte bir neşe içinde. Sahteliği karısına olan sevgisi yüzündendi. Onu güldürmek için elinden geleni yapıyor, her fırsatı neşe içinde değerlendirmeye çalışıyordu.

Ayşe, kırk yaşlarında doğulu bir kadındı. Devamlı gülümseyen yüzü, yaşadığı çileli hayatı gizlemeye yetiyordu ama o gülümseyiş kaybolduğunda ezilmişliği hemen görünür hale geliyor ve gerçek kimliğini açığa vuruyordu. İç Anadolu’nun en ücra köylerinden birinde yaşamış, kocasından yıllarca dayak yemişti. Babasının baskılarına ve sürdükleri kötü hayata dayanamayan kızı Ayşe on yedi yaşında intihar etmişti. Kocasından kaçtıktan hemen sonra İstanbul’a, akrabalarının yanına taşınmış ve ömrünün geri kalan kısmını hizmetçi olarak tamamlamaya karar vermiş yorgun bir insandı içinde gizlediği.

Tabakları masaya koyarken, “Yemek vakti çoktan geldi. Hanımım da gelirse sizlere güzel bir ziyafet çekecek bir sofra hazırlıyorum.” dedi. Dikkatlice koyduğu tabakların yanına çatal, kaşık ve bıçakları yine aynı titizlikle yerleştirdi.

Önce Tarık masaya geldi. Sonra ağır hareketlerle koltuğundan kalkan karısı…

Zerrin son derece neşesizdi. “Bugün onun yaş günüydü. Biliyorsun değil mi?” dedi.

“Evet, biliyorum hayatım.”

Kızının doğum gününden bir ay kadar önce daha da şiddetli bir depresyona giren Zerrin, hayatı kocasına dayanılmaz bir hale getirmişti. Tarık ise her türlü sıkıntıya alışmış, karısının verdiği bitmek tükenmek bilmeyen rahatsızlıkları anlayışla karşılamayı başarmıştı.

“O halde yapman gereken şeyi de yaptın mı?” Kadının sesi sakindi ama içinde gizlenmiş, eski bir öfkeyi taşıyordu.

“Evet, hayatım, yaptım.”

“Nasıl?” Bunu her yıl bıkmadan usanmadan ve her defasında da ilk kezmiş gibi soruyordu.

“Mezara gittim. Onun çok sevdiği kalemiyle “bir gün mutlaka geri geleceksin. Seni seviyoruz.” yazdım. Sonra o kâğıdı çakmağımla yakıp küllerini mezarın üzerine serpiştirdim.”

Anlatırken adamın gözleri dolmuştu. Kızının çok sevdiği kalem, uçları değiştirilebilen, üzeri ördek resimleriyle doldurulmuş sıradan kurşun kalemlerden biriydi. Kalemi masaya koydu.

Zerrin ifadesiz bir yüzle, “Yaşasaydı bugün on sekiz yaşında genç ve güzel bir kız olacaktı.” dedi. Çatalını bir grup kızarmış patatese batırdı ve ağzına götürdü. Sonra konuşmaya devam etti.

“Bilmeceyi çok severdi. Ölmeden önce hastanede bana bir bilmece okumuştu.”

“Bunu bana ilk kez söylüyorsun.” dedi adam merakla.

“Evet. Bu onun bana söyleyebildiği son şeylerdi. Kim bilir, belki de bu konuda konuşacak gücü ilk kez kendimde buluyorum. Belki de daha anlamlı olur diye, anlatmak için on sekizinci doğum gününü seçtim.”

“Neler hatırlıyorsun o günden kalma?”

Tarık, aslında bu konuyu neden kurcaladığını da pek bilmiyordu ama sormuş bulundu bir kez. Zira bu konu ne zaman konuşulsa karısı hemen içine kapanıyor, kötüleşiyordu.

Günlerce normale giremediği zamanlar olmuştu.

“Tam olarak anımsamıyorum. Parça parça. Her şey bölük pörçük geliyor aklıma.

Karanlık bir tünel ya da dehliz gibi bir şey ve masmavi bir gökyüzü, anımsayabildiğim sözcükler bunlar.”

Adam merakla karısının yüzüne bakarken kadın konuşmasına birkaç sözcük daha ekledi.

“Ancak bilmecenin anlatmak istediği çok önemli bir şey olduğuna inanıyorum. Bu gün onun on sekizinci doğum günü. Önemli bir sürpriz olabilir… On yaşına geldiğinde hep on sekizinci yaş günümde önemli bir şeyler yapmak istiyorum diye düşünür dururdu. Nerden öğrenmişse, o zaman özgürlüğünü ilan edeceğini sanırdı.”

Tarık, dengesiz konuşan karısına bir süre daha sessizce baktıktan sonra yemeğine devam etti. Zerrin de artık susmuş sadece yemeğiyle ilgileniyordu.

Öğle saatlerinde yavaş yavaş kararan gökyüzü hiç kimsenin dikkatini çekmemişti.

Yaşadıkları evin hemen yanı başındaki dev ağaçları sallayan şiddetli rüzgâr da öyle…

Tehlike

Akşama doğru gökyüzünü kapkara yağmur bulutları kapladı. Rüzgâr gittikçe şiddetlendi ve kısa bir süre sonra hiç dinmeyecekmiş gibi esmeye başladı. Tozu toprağı birbirine katıp, çevreye savurdu.

Yeşil Dünya adlı tarım ilaçları üreten firmanın dört katlı merkez binasındaki tüm ışıklar sönüktü. Genel müdür odasının yanan ışıkları dışında tüm bina, mezarlığı andıran karanlık ve sessizlik içindeydi.

Şirketin sahibi Celal Özgüven, uzun boylu ve boyuna oranla on beş kilo kadar fazlasını taşıyan bir insandı. Bu halinden çok memnun görünmesine karşın fazla kilolarından sıyrılmak her zaman için kafasını meşgul ederdi. Aslında bilinçaltında yatan gerçek fazla kilosunu atıp kadınlar için daha çekici hale gelmekti. Siyah saçları şakaklarından beyazlamıştı. Ancak onun çapkın olduğunu bilen şirketteki çoğu kadının ortak düşüncesi, şakaklarındaki saçların rengini özellikle açtırdığıydı. Kadınları etkilemek için her yolu denerdi. Parasal gücünü, pek olmasa bile çekiciliğini, güzel sözleri, çiçekleri, mücevherleri ve aklına gelen başka her şeyi kadınlarla yatabilmek için hiç düşünmeden kullanırdı.

Celal Özgüven her ne kadar çapkın ve kendini bilmez bir insan olursa olsun yıllar önce yaşadığı bir olay ona büyük bir darbe vurmuştu. Beynini eriten, vicdanını alt üst eden bu olay yüzünden uzunca bir süre kendi içinde inanılması güç bir çatışma yaşamıştı. Ruhunda kişilik bölünmesi meydana geldi ama bir süre sonra bu çatışmayı ruhunun karanlık yanı kazandı. O

andan beri, iyi hiçbir şey düşünmedi ve yapmadı. Bakışlarındaki ifade bile değişti Celal Özgüven’in.

Ancak her şeye rağmen o korkunç olay, beyninin derinliklerinde, ücra köşesinden çıkıp zaman zaman kendisine ait izleri Celal Özgüven’e hatırlatıyordu. Öyle durumlarda Celal’in kaşları çatılıyor, kendisini rahatlatmak için daha da kötü olmayı düşünüyordu. Çünkü ne kadar kötülük yaparsa, ne kadar kötü olduğunu kendi kendisine inandırırsa o kadar az vicdan azabı çekiyor, yıllar önce başına gelen o olayda haklı olduğunu düşünüyordu. Ancak o olay yıllar yılı onu hiçbir zaman rahat bırakmadı ve onunla birlikte yaşayıp, yavaş yavaş

kafasının içinde büyüdü, şekillendi ve beynini patlatmak pahasına da olsa dışarı çıkmak için hazırlandı.

Celal, karşısında oturan sekreterinin bacaklarına bakıyordu. Biraz önce o bacakları okşamaktan ve kadının dekolte bluzundan dışarı fırlayan göğüslerini mıncıklamaktan yorgun bir halde kendi koltuğuna geçmişti. Kadın ancak iki satır yazabildiği not defteri ve kalemini yerden toplamaya çalışırken, mutlu bir biçimde gülümsüyor ve biraz sonra adamın kendisine vereceği paranın miktarını düşlüyordu. Her sevişmenin ardından adamın, “Al bunu, harçlık yaparsın.” diyerek verdiği para bile kendisini hiçbir zaman fahişe gibi düşünmesine yol açmamıştı. Aldırmıyordu, para daha tatlıydı.

Cama şiddetle çarpan yağmur damlaları Celal’i kendisine getirdi. İrkildi. Bir anda beyninin kamburu onu rahatsız etti. Olayın ilk anı gözlerinin önüne geldi. Sonra birkaç gazete manşeti…

Ancak gözleri boş bakışlarla hala kadının bacaklarına yönelikti.

Kadın ne kadar aptal da olsa (ya da öyle görünmeyi tercih ediyordu) , patronunun gözlerindeki rahatsız edici değişikliği fark etti. Aslında her zaman olduğu gibi bacaklarına bakmıyordu. Parayı bekleyip beklememe konusunda çelişkili düşünceler oluştu kafasında.

Onunla yatmaya başladığı son bir yıldır herhalde beşinci kez bu şekilde transa giriyordu.

Sıcak bir bahar sabahı, şehir dışında oldukça geniş bir alana kurulmuş olan fabrikasının kapısından içeri giren kızlı erkekli bir grup öğrenci geldi gözlerinin önüne Celal Özgüven’in. Gülerek, oynayarak geliyorlardı fabrikaya. Şirketin merkez binasına yakın birkaç okul, her yıl öğrencilerine fabrikaları ve iş dünyasındaki ortamı biraz olsun tanıtabilmek amacıyla Yeşil Dünya’nın fabrikasına getirirlerdi. Gelen okulun müdürü ile Celal Özgüven çok samimi arkadaştılar ve her şey arkadaşının ısrarıyla başlamıştı. Sonra duyan çevre okullar da katılmıştı bu gezi programına.

“Celal Bey! Yağmur yağmaya başladı. Artık gitsek nasıl olur?” derinlerden gelen bu ses güzel bacaklı sekreterine aitti.

Yanıt gelmedi. Adamın gözleri hala aynı noktaya bakıyordu. Beyninin içindeki iki ses tartışmaya başladı. Bu tartışma en son yedi yıl kadar önce son bulmuştu. Dört yıl kadar önce de yeniden hortlamıştı. Ölü bir şeyin uyanması, varlığını yeniden hissettirmesi kadar korkunç bir şey olamazdı.

“Çok yanlıştı yaptığın.”

“Hayır!” diye haykırdı bir başka ses.

“Bu her zaman her yerde olabilir.”

“Dikkatli olabilirdin ama…”

“Ne olmuş yani! Hiç önemli değil bu. Ben nasıl olsa suçu onların üzerine attım ve kurtuldum. Artık bunu düşünmenin hiç kimseye faydası yok.”

“Yanılıyorsun… Ben çok güçlendim ve senin bu yanlışını ortaya çıkaracağım.”

“Hayır dostum. Bunu herkes kabul etti. Olay çocukların hatasıydı.”

“Yıllarca aynı şeyi söyledin ama vanaların ve boruların bakımını yaptırmadığın için üç işçin de ölmüştü.”

“İş kazası adi herif! Her fabrikada meydana gelen şeyler bunlar. Yaşadığın bu beyne ihanet ediyorsun.”

“Hayır, ben onun vicdanıyım. Asıl ihanet eden sensin.”

Celal, kafasını sinirli bir ifadeyle kafasını iki yana sallamaya başladı. Terliyordu. Kadın, “Hiç bu kadar kötü olmamıştı.” diye düşünerek usulca bacaklarının pozisyonunu bozdu ve ayağa kalktı. Aşağı doğru çekiştirerek düzelttiği eteği dizlerine kadar uzamıştı.

“Ona iyilik etmek istiyorsan onu bunalıma sokma.”

“Ben ona zaman tanıdım ama o seni yok etmek yerine beni ezmeye kalktı. Artık benim için geri dönüş zamanı geldi dostum… Durdurmaya gücün yetmeyecek. Artık çok geç.”

Boşlukta yankılanan bir kahkaha sesi duyuldu. Buna çocukların gülüşmeleri, konuşmaları karıştı.

“Ben gidiyorum Celal Bey! Şimdi hatırladım. Arkadaşımla bir randevum vardı.”

Celal, sekreterinin konuşmalarını duymuyordu bile.

“Her zamanki gibi yine seni ezeceğim…”

“Geri dönüş vakti dostum… Geri dönüş vakti…”

İmalat hattından uzaklaşan çocukların birkaçı, bir süre önce devre dışı bırakılan makinalardan birinin kontrol panelindeki kırmızı düğmeye basıyordu. Celal o makinayı çok iyi tanıyordu. O makinanın bağlı bulunduğu küçük kazanlarda çeşitli organik fosfor bileşiklerini oluşturmada kullanılan fosgen bulunuyordu. Küflü saman şeklinde kokan ve son derece zehirli olan bu gaz yüzünden iki işçisi ölmüştü yıllar önce.

Yanıp sönen kırmızı ışık gittikçe büyümeye başladı.

“Hey neler oluyor buna…” dedi kızın biri.

“Bilmiyorum… Çalışmıyor sanıyordum…” dedi erkek çocuk.

İkisinin de gözleri korkuyla açılmıştı. Paneldeki yanıp sönmeye başlayan çeşitli renklerdeki yazılar onları çok korkutmuştu. Yanlış bir şeyler yapmış olmalıydılar.

Kadın eteğinin altından dantel çoraplarını çekti. Biraz önce kapı önünde ayağından çıkardığı yüksek topuklu ayakkabılarına doğru yürüdü yumuşak halının üzerinde. Adam onun ne yaptığı ile ilgilenmiyor, aralıksız aynı noktaya bakıyordu. Biraz önce bacaklarını seyrettiği kadının oturduğu boş koltuğa doğru…

Kısa bir süre sonra zehirli gaz yazılı bir lambanın ışığı yanıp sönmeye başladı. Işığı yeşildi, tehlike yoktu ama o gerçek tehlikenin ne olduğunu çok iyi biliyordu. Devre dışı bıraktığı makinanın imalat fonksiyonları henüz iptal edilmemişti. Zehirli gazı bağlı bulunduğu tanktan çatlak borulara. Bozuk valflere her an pompalayabilirdi.

“Hey çocuklar! Ne yapıyorsunuz orada?” Onlara doğru adımladı. Yeşil uyarı lambası söndü.

“Aman tanrım! Bu imkânsız.” diye mırıldanarak çocuklara doğru koşmaya başladı.

Zehirli gaz makineye bağlı tanktan kurtulup boruların içinde dolaşmaya başlayınca barometredeki basınç da yükselmeye başladı.

Işık kırmızıya döndü.

Yanıp sönen kırmızı ışığın içindeki yazı her şeyin olabileceğini gösteriyordu.

“TEHLİKE” Korkunç bir patlama duyuldu. Fosgen tankı patladı.

Aynı anda alevler her yanı sardı.

Celal duyduğu patlama sesiyle kafasını hızla kaldırarak pencereye baktı. Gün ışığı yerini akşamın kirli, puslu karanlığına bırakmış, gök gürültüsüyle birlikte korkunç bir yağmur yağmaya başlamıştı. Odada hoşuna giden bir parfüm kokusu vardı. Sekreterine hediye ettiği parfümdü. Ama o gitmiş olmalıydı.

Geçici bir süre transa girdiğini ve kadının korkup gittiğini anlamakta fazla gecikmedi.

Daha önce de korkup kaçmıştı çünkü.

Ortalık kuvvetli bir şimşek ışığıyla aydınlanırken masa lambasının biçimsiz gölgesi de masaya yansımıştı. Derin bir ürperti duydu içinde. Birkaç saniye sonra gök yine gürledi.

Titreyen elleriyle çekmecesinden bir kâğıt mendil çıkardı ve alnından akan ter damlalarını sildi. Koltuğunda geriye doğru yaslanarak “Aman Tanrım!” diye mırıldandı ve deminden beri farkında olmadan tuttuğu nefesini saldı. Yağmur şimdi daha düzenli yağmakta ve ritmik aralıklarla pencereye vurmaktaydı. Celal Özgüven biraz önce seviştiği sekreterini düşündü.

“Kadın kesinlikle artık benim deli olduğuma karar vermiştir. Bu onun yanında kim bilir kaçıncı kez kendimi kaybedişim?” diye mırıldandı.

Dehliz ve Gökyüzü

Son duyduğu gök gürültüsü ile birlikte yatağından fırlayan Zerrin yanında kocasını uyurken görünce rahatladı, soluk alışverişi yavaşça eski düzenine döndü. Son derece sıkıntılı bir kâbus görmüştü. El yordamıyla komodininin üzerinde duran abajurun elektrik anahtarını buldu. Kocasının rahatsız olabileceğini hiç düşünmeden ışığı yaktı. Saatine baktığında hayretle gözleri açıldı. Saat henüz ondu. Yorgun olduğu için kocasından erken yatmayı istemiş ve uykuya dalar dalmaz ölen kızı ile ilgili bir kâbus görmeye başlamıştı. Bilmeceyi çok seven kızı ona bilmece okuyordu.

“Neydi?” diye düşündü.

“Bana bir şeyler söylüyordu.” Yana dönerek terleyen bileğindeki saati çıkarıp, komodinin üzerine koydu. Pencerede tıkırdayan yağmur damlalarını dinledi bir an.

“Masmavi gökyüzünün karanlık bir dehlize dönüşmesinden bahsediyordu sanki.” dedi.

Kendi kendine konuşurken kocası uyandı. “Zerrin, ne oldu karıcığım?” diye sordu şefkatle.

“Onu gördüm. Bana bir bilmece okuyordu.” dedi ürkmüş sesiyle. Kocası uyanınca duyduğu korkunun sandığından çok daha fazla olduğunu anladı. Aradığı desteği görmek amacıyla kocasına biraz daha yaklaştı yatakta.

Adam korkarak, “Tülin’den mi bahsediyorsun?” diye sordu. Kötü bir şey olmuş gibi bakıyordu karısına. Oysa Tülin bundan sekiz yıl kadar önce ölmüştü. Korkacak hiçbir şey yoktu ve etki altında kalan insanlar uzunca bir süre belki de ömür boyu, uzun aralıklarla da olsa, onları etkileyen olayları kâbuslarında tekrar yaşadıklarını çok iyi biliyordu.

“Tülin’den bahsediyorum. Hastanedeki bilmecesini bana tekrarlıyordu. Bembeyaz elbiseler içindeydi ve bir melek kadar güzeldi.”

“İste bütün mesele burada.” diye düşündü umutla. “Hala anımsamaya çalıştığı bilmeceyi düşünüyor.”

Elini karısının boynunun altından geçirdi ve sıkıca sarıldı. “Önemli bir şey değil karıcığım, sen rahat ol. Sadece bir rüyaydı.”

Ancak kadın bir türlü istediği kadar rahatlayamıyordu.

“Ne demek istiyordu acaba? Hastanede bana o bilmeceyi söylerken muhakkak bir mesaj vermek istiyordu.”

“Bu onun yapısında vardı hayatım, bunu biliyorsun. Her şeyi dolambaçlı yoldan anlatmaya bayılırdı. Bence sıradan bir şeyler söyleyecekti o zaman.” diyerek karısını telkine çalıştı.

“Hayır!” Kadın bu defa şiddetle karşı çıktı. “Sen anlamak istemiyorsun. Sözünü ettiği mutlaka önemli bir şeydi.”

“Pekâlâ! Sakin ol bakalım. Mademki anımsamak seni rahatlatacak, o zaman birlikte deneyelim.”

Zerrin bir anda gecenin çok zor geçeceğini düşündü. Sabaha kadar sıkıntı ve kâbuslardan korkarak uyumaya çalışmak hiç de kolay olmayacaktı onun için. Bütün zorlukları göğüslemeye hazır bir şekilde,

“Pekâlâ, ne yapmamız gerekiyor?”

“Önce gözlerini kapat ve sakinleşmeye çalış. Bilmeceyi anımsamaya çalışacağız.

Kendini sıkma sakın.”

“Tamam.” Kadın usulca gözlerini yumdu.

“Şimdi yavaşça geriye, sekiz yıl öncesine git. Hastanede onunla birliktesin.”

“Evet.”

Kocasının yapmaya çalıştığı basit bir denemeydi. Aslında psikolojiden, hipnotizmadan ve hatırlatma yöntemlerinden pek bir şey anlamazdı ama üstün körü edindiği bilgileri kullanarak karısını rahatlatmaya çalışıyordu. Şimdi anımsayamazsa kendisi ile ilgilenmediğini iddia edemez, belki de bunun hiç mümkün olmayacağını düşünüp kendisini zorlamaktan vazgeçerdi.

Tarık, “Ne görüyorsun?” diye sorduğu zaman, aslında gecenin ne kadar sessiz ve tehlikeli olduğunu duyumsadı. Kapı açılıp kızının içeri girdiğini düşününce kolundaki tüylerinin dipleri kabardı. İrkildi ve onu etkisi altına alan acayip düşünceleri kafasından kovalamaya çalıştı.

“Tülin yatakta, kıpırdayamıyor ancak konuşuyor.”

“Neler konuşuyor Tülin?”

“Bilmece… Bana bilmece soruyor.”

“Ne bilmecesi… Basit bir şey mi? Zor mu?”

“Basit değil. Hatta çok zor… Önceleri şiir okuduğunu sanmıştım.”

Kadın son derece rahat bir şekilde yattığı yerde, kızının son saatlerini düşünerek anımsadığı her şeyi kocasına aktarıyordu.

“Bilmece veya şiir neyle ilgili? Kendisiyle mi? Yoksa sıradan bir şey mi o?”

“Çok ilginç…” Kadın duraksadı. Sesi buz gibiydi.

Adam karısının bu halinden ürpermeye başlamıştı. “Umarım böylesi garip bir durumu kontrolüm altında sürdürebilirim.” diye dua etti içinden.

“…söylediklerini duyamıyorum. Sadece dudakları kıpırdıyor ama hiç sesi gelmiyor.”

“Uzun zaman oldu belki söylediklerini anımsamıyorsundur.” diye yardımcı olmaya çalıştı kocası.

“Yok! Yok… Öyle değil. Onun sesini duyamıyorum ama tuhaf şeyler görüyorum.”

“Ne gibi tuhaf şeyler, karıcığım?” Adam korkmaya başladı.

“Fabrikanın içinde oraya buraya kaçışan çocuklar…”

“Tanrım!” diye mırıldandı adam.

“Hızla yaşlanan çocukları görüyorum. Çok korkunç bir şey bu.” Kadın gözlerini sıkarak başını iki yana salladı. “Derileri gittikçe kuruyor ve dökülüyor.”

“Başka neler görüyorsun?” Adam karısını rahatsız eden bu görüntüden bir an önce çıkmasını istiyordu. Alnında ter damlacıkları oluşmaya başladı.

“Kocaman makineler ve onların aralarında sessizce yaklaşan bir şey var ama onun ne olduğunu seçemiyorum.”

“Ne demek oluyor bütün bunlar?” diye kendi kendine söylendi.

Tarık, bir anda karısının kendisini ne kadar kaptırdığını fark etti. Belki de gerçekten şu anda Tülin’in yanındaydı.

Uzun zaman önce görmüş olduğu bir film, korkusunun daha da artmasına yol açtı. Bir önceki yaşamında kendisini neyin öldürdüğünü anlamaya çalışan genç kız, girdiği transın sonunda kendisini öldüren şeyi buluyor ancak bulduğu anda gerçek yaşamında da ölüyordu.

Kız girdiği trans halinden sağ kurtulamamıştı. Bu olay Tarık’ı uzunca bir süre etkisi altında tuttuğundan, karısının da aynı durumda olduğunu düşünmüştü bir an.

Karısı gözlerini açtığında korku tüm benliğine işlemiş, onun gözlerinden dışarı bakıyordu sanki. Adam düşüncelerinin ne kadar saçma olduğunu düşündü ama karısının bakışları bunu yalanladı. Korku gerçekten karısının içindeydi.

“gülüp oynayan çocuklara doğru yaklaşıyor…” Elleri titremeye başladı kadının.

“Aman Tanrım! Sen onları koru” diye yalvardı. Gözlerinde yaşlar belirdi.

“…Yaklaştıkça bir şeye benzemeye başlıyor. Boşlukta asılı duran, bir yaratığın suratı gibi.” dedi kadın korkuyla.

“Sakin ol hayatım! Korkacak hiçbir şey yok.”

Tarık, karısını sakinleştirmeye çabalarken içinden bir ses söylediklerinin doğru olmadığını dışarı doğru haykırıyordu. Bal gibi de korkacak bir şeyler oluyordu bu gece.

Karısından yanıt gelmedi ama içinde bulunduğu kötü durum o an için daha da kötüleşmedi.

Saatler gibi geçen birkaç dakikadan sonra kadın yorgun bir biçimde kendisini saldı. Az çok kendisine gelmişti. Bütün sinirleri gevşemiş sadece uyumak istiyordu. Aynı kâbusun devamını göreceğinden son derece emindi. Ancak bu şüphesinden kocasına söz etmedi.

Otostopçu

Celal Özgüven hala gördüğü kötü hayallerin etkisinden sıyrılamamıştı. Şirketten ayrılmaya karar verdi. İyice dinlenirse her şeyi unuturmuş gibi geliyordu ona. Ertesi gün tatil olduğu için, yazlık evine gitme fikri geldi aklına. Fena bir düşünce değildi. Yolu biraz uzundu ama ne de olsa kışlık evinin bulunduğu yerden daha sakindi. Pazar sabahı seyyar satıcıların gürültüleriyle uyanma tehlikesi de yoktu. Biraz sonra bu fikri iyice benimsemiş olarak şirketten dışarı çıktı. Son model arabasına binip motoru çalıştırdı. Dışarıda yağmur yağıyordu ama biraz önceki gibi şiddetli değildi. Damlalar son derece uysal, sessiz iniyordu yeryüzüne.

Motorun ısınmasını beklerken çeşitli düğmeleri kontrol etti.

Farların aydınlattığı yola bakarken, tekrar hayal görmeye başladı. Islak zeminde dans eden su damlacıkları beynine oyun oynadılar ve aniden şekillenmeye başladılar. Kızlı erkekli, çığlıklar içinde kaçmaya çalışan çocuklar oluverdiler. Boğazlarını tutarak yerlerde sürünen çocukların, geçmişte kendi fabrikasını ziyaret eden çocuklar olduğunu anlamakta gecikmedi.

Çeşitli yerlere konulmuş “TEHLİKE” yazılı uyarı lambası hala yanıp sönüyordu. Çok geçmeden patlayan borudan zehirli gazın sızdığı yere yüzleri gaz maskeli adamlar gelip çocukları birer ikişer dışarı çıkarmaya başladılar.

Bu sahneler Celal Özgüven’e hiç yabancı olmayan sahnelerdi. Yıllar yılı bu olayın acısını çekmiş, hatta zaman zaman bir katilden farkı olmadığını bile düşünmüştü.

O sırada garip bir ses kulağına geldi.

“Tak. Tak.”

Çocuklar yerlerde sürünüyorlar, korkunç çığlıklar atıyorlardı. Bir kız öğrencinin acı dolu bakışlarıyla karşılaştı. Gözlerini onunkilerden ayıramadı. Kızın yüzünde tuhaf bir gülümseme belirdi. Genç kızın dudaklarındaki acayip gülümseme, soğuk mavi gözlerindeki nefreti iki kat daha arttırıyordu.

Kısa bir süre sonra yine aynı sesi duydu.

“Tak. Tak... Tak…”

Ne olduğunu anlayamadığı ses kulaklarını doldururken o hala zehirlenen çocukları izliyordu. Çok kötü durumda olmalıydılar. Fosgen kesinlikle öldürücüydü. Lanet gazın üretimini neden tam olarak durdurmadığını düşünmekteydi. Bu yüzden işçilerini de kaybetmiş, çevresinde çok büyük tepki görmüştü.

Ses bir kez daha, ancak daha şiddetli duyuldu. İrkildi. Başını sağ tarafa çevirdiğinde, şirketinde güvenlik görevlisi olarak çalışan, orta yaşın biraz üzerinde bir adam, kapı camına

vuruyordu. Adam elindeki çantayı pencereden göstermeye çalışıyordu. Celal yanındaki boş

koltuğa baktığında çantasının olmadığını fark etti. Uzanarak kapıyı açtı. Adam çantayı Celal’e verirken; “Beyim, odaları kontrol ederken çantanızın içeride olduğunu gördüm. Unutmuş

olmalı deyip, kaptığım gibi size getirdim.”

Adam çok iyi bir şey yapmış olmanın mutluluğu içinde, kendisini sırılsıklam ıslatan yağmura aldırmıyordu bile.

“Sağ ol Mehmet Efendi. Teşekkür ederim. Çantayı almayı gerçekten unutmuştum.”

diye karşılık verdi Celal. Sonra adama yağmura aldırmadığı için şaşkınlık ve küçümseme dolu ifadeyle baktı.

“Size hayırlı yolculuklar Celal Bey.”

Celal kapıyı kapattıktan sonra kendisini rahatsız eden bu düşüncelerin bir daha gelmemesini diledi içinden. Yağmur sularını süpüren sileceklere takıldı gözleri.

Yazlığı Silivri’ye beş kilometre uzaklıktaydı. Kötü bir havada en az bir saatlik yolculuğa hazırlıyordu kendisini. Dikkatli bir biçimde karşısına dikilen ilk trafik ışıklarının yeşile dönmesini bekledi. Birkaç saniye sonra arabasını ağır ağır hareket ettirdi.

Biraz ilerdeki ilk sapak Boğaz Köprüsü’ne ikincisi de Topkapı yönüne giden çevre yoluna bağlanıyordu. İlk sapağı geçti sonra sağa sinyal vermeye başladı. Sinyalin tik takları düşüncelerini böler gibi görünse de aslında hipnotize ediyor gibiydi. Bir an için dikiz aynasına takıldı bakışları. Hiçbir araba yoktu ardından gelen. Önündeyse araçların kırmızı ışıkları hızla sönükleşiyordu. Yalnız kaldığı duygusuna kapıldı o an.

Gireceği yol ayrımını daha iyi görebilmek amacıyla uzun farlarını açtı. Sapağın hemen girişinde duran şey, gözlerini yuvalarından çıkardı sanki. Bütün duygular her yanını sarıvermişti. Merak, korku, panik ve bunların yanında bir sürü hayvansal dürtüler…

Bembeyaz, uzun bir elbise içinde sağanak yağmur altında öylece duran genç bir kız vardı yol kenarında. Böylesine kötü bir havada görmeyi düşünebileceği en son şeydi bu görüntü. Uzun sarı saçları yağmurdan sırılsıklam olmuş birbirine yapışmıştı. Celal’in bütün duyguları birbirine karışıyordu. Acıma ve arabasına aldığı kızla seks yapma, kafasını meşgul eden en son düşüncelerdi.

Kızın kim olduğunu ve orada ne yaptığını hiç merak etmiyordu. “Acaba kaç yaşında?”

diye düşündü. Araba biraz daha yaklaşınca gelişmiş bir vücudu olduğunu fark etti. Yağmur üzerindeki elbiseyi iyice ıslatıp, vücuduna yapıştırmıştı. Genç kızın vücut hatları onu bir anda tahrik etti. Araba durmak üzereyken vücudundan ve görünüşünden kaç yaşında olabileceğini tahmin edebiliyordu. Olsa olsa on sekiz yaşlarındaydı.

O anda şimşek çaktı. Gökyüzü ve yer saniyenin çok kısa bir diliminde donmuş gibi göründü. Soluk mavi ışığın aydınlattığı süre içinde Celal yirmi metrelik uzaklıktan kızın donuk mavi gözlerini gördüğünü sandı. Havada bir tuhaflık duyumsadı. Kötü bir şeyler olacakmış hissine kapıldı. Tam açıklayamıyordu. Çakan şimşekle birlikte belki kötücül bir şey inmişti yeryüzüne. İyi veya kötüden çok tehlikeli demek daha doğru olurdu herhalde.

Kendisini hiç güvende hissetmedi.

Oysa kadın kokusu ona daha çekici gelmiş kafasındaki rahatsız edici düşünceleri bir çırpıda silip süpürmüştü. Kızla sabaha kadar sevişecekti. O bunu istese de istemese de…

Yeter ki onu arabaya atabilsin. Önünde sonunda istediğini alırdı kızdan.

Ruhunun karanlık yanı hâkim olmuştu beynine. Bunu ilk kez yedi yıl kadar önce yaşamış, o gün bu gündür insanlık adına iyi sayılabilecek hiçbir şey yapmamıştı. Ruhunu sanki şeytana teslim etmiş gibiydi. Aslında bu olayın kendisini satmaktan çok kötü olan o şeyle bir alışveriş olduğuna inanıyordu. Kötü ruh onu rahatlatıyor, Celal de onun istediği bir takım şeyleri yerine getiriyordu.

Bilmece

Araba yavaşladı ve kızın hemen yanında durdu. Kızın beyaz elbisesinin altında iç çamaşırı olduğunu fark etti. Islak kumaşlar birbirine yapışmış vücudunu tahrik edici bir biçimde ortaya çıkarmıştı. Kapıyı iştahla gülümseyerek açtı. Genç kız esrarengiz bir şekilde arabaya doğru bir adım attı ve kapı aralığından Celal’e baktı. Sarı saçları ortadan ikiye ayrılmıştı. Mavi gözleri gerçekten de buz gibiydi. Saç uçlarından damlayan sular omuzlarında birikiyordu.

Celal, kızın bakışlarından, birisini aradığını ya da beklediğini düşündü. Kıza bu düşüncesiyle ilgili bir soru soracakken dudaklarının arasından daha başka sözcükler döküldü.

“Eğer içeri girmezsen, üşütüp hasta olacaksın.” Dedi bir sevgili şefkatiyle.

Genç kızı kandırmayı amaçladığı her hücresinden dışarı fışkırıyordu.

Kız sessizce içeri süzüldü. Hiçbir şey söylemeden, tek bir soru bile sormadan…

Koltuğa oturduktan sonra gözlerini yoldan ayırmadı. Aradığını bulmuş gibiydi.

Celal arabasındaki güzel, yabancı kızı süzüyordu. Davranışlarındaki gariplik onu rahatsız etmesine karşın pek fazla aldırmadı.

Genç kızın burnunun üzerindeki çiller gerçek yaşını gizliyor, daha da küçük görünmesine neden oluyordu.

O da diğerleri gibi Celal’in ağına düşmüştü. En az diğer kadınları kandırmada başarılı olduğu kadar başarılıydı.

“Adın ne bakalım senin küçük kız?” diye sordu.

Kendisini genç kızları kaçırıp ırzına geçtikten sonra onları kadın pazarında satan adamlar gibi hissetmesine rağmen kısa bir an sonra bu kişilik onu hiç rahatsız etmedi. Bunu da yapmaktan hiç çekinmezdi. Çünkü kötülük bir elbise gibi karakterine yapışıyordu her geçen gün.

“…”

“Birisini mi bekliyordun orada?”

“Evet.” diye usulca bir yanıt geldi genç kızdan.

“Kimi bekliyordun bakayım?” Celal bütün dikkatini yola vermeye çalışırken arada sırada genç kızı incelemeyi de ihmal etmiyordu.

“Birisini.”

“Kim o birisi? Sevgilin mi yoksa annenle baban mı?” Sorduğu sorular aklına başka bir soruyu getirdi Celal’in. ‘Acaba ailesinden mi kaçmıştı? Eğer öyleyse işi daha kolay olacaktı.

O tip kızlar şarkıcı ya da artist olmayı düşlerler. Kısacası ünlü olmayı heveslenenleri yatağa atmak için daha kolay bir hikâye uydurabilirim.’ diye düşündü.

“Hayır.” Yanıt, bu defa çok keskin bir şekilde çıkmıştı ağzından.

“Sizi.” Diye ekledi usulca.

Yağmur pencereleri dövmeye devam ederken Celal son sözcüğü duymamıştı.

“Ailen nerede senin?”

“Bilmiyorum…”

“Ne? İnsan ailesini bilmez mi?”

“Bilmiyorum. Onlardan ayrılalı çok uzun zaman oldu. Onlar artık geri dönüşümün imkânsız olduğunu kabullendiler.”

Celal kıza baktı. İçinde, gizli bir dürtü, sanki onu kızın yüzüne bakması için zorlamıştı. Kız da ona bakıyor ve gülümsüyordu donuk donuk. Celal’in vücudundaki bütün tüylerin dipleri kabardı. Kızın gözlerindeki bakışlar hiç yabancı değildi. Bir yerlerden anımsıyordu. Kızdan bir an için de olsa ürkmüştü. Beyninin derinlikleri geçmişten gelen bir başka olayla çalkalandı. Belli belirsiz bir şekilde geldi geçti. Birkaç dakika sonra ise kızın bakışları daha farklı geliyordu ona. Çocukça bir masumluk taşıyordu o gözler.

“Peki, ya adın? Adını söylemedin.”

“Aslında adımı sen biliyorsun.” Kızın gülümsemesi kısa bir kahkahaya dönüştü.

Beyninin içinde sanki bir yırtılma sesi duydu Celal. Derin bir ürperti izledi yırtılmayı.

Biraz önce beynini kurcalayan şeyin, eski, kötü anılardan oluşan dev bir adam olduğunu anladı. Öyle eskiydi ki adamın her yanı örümcek ağlarıyla kaplıydı. Esrarengiz ziyaretçi iri bir tırpanla kafasının içinde gizli kalmış anılara ait odanın kapısını parçaladı.

Genç kız ellerini göğsüne götürerek üzerinden birkaç düğmeyi açtı. Celal’in düşünceleri tekrar dağıldı. Sağ elini kızın bacağının üzerine koydu.

“Çok ıslanmışsın.” dedi fısıltıyla. Ama kafası “Haydi gel, yatalım.” diyordu sanki.

“Adımı merak ediyordun hani?”

“Evet, ama sen söylemek istemedin ki…” Celal aslında kızın adını söylemesini çok istemişti ama şimdi istemiyordu. Biraz önceki beyninde oluşan hareketlilik ona her şeyin kötü gideceğini söylüyordu sanki.

“Adım, Ayşe, Tülin, Mustafa, Sercan ve Esra”

Celal endişeyle baktı kızın yüzüne. “Akıl hastanesinden kaçmış olabilir.” diye düşündü. Hemen radyoya uzandı. Gördüğü filmlerde böyle sahnelere çok rastlamıştı.

Haberlerde hapishaneden ya da akıl hastanesinden kaçanlar hakkında bilgi verirlerdi. Böylece düşüncesinin doğruluğunu anlayıp ona göre tedbir alabilirdi.

“Ne kadar da çok adın var senin?” diye gülümsedi Celal.

“Bu isimleri çok iyi bildiğinizi sanmıştım.” dedi utangaç bir şekilde. Başını öne eğmişti. Avını kıstırmaya hazırlanan bir kaplanın sessizliği vardı üzerinde.

Radyonun tüm kanallarını kontrol etti. Hepsinde müzik vardı.

“Bu isimleri biliyorum ama bana pek bir şey ifade etmedi. Hem zaten bunların hepsi senin adın olamaz.”

Celal, cümlesini bitirir bitirmez kafasını yine aynı şey kurcaladı. Bir şey, beyninin derinliklerinde yıllardır açılmayan o küçük hücreye doğru ilerliyordu. Onu engellemeliydi ama hayvansal dürtüleri onun kızla ilgilenmesini istiyordu. Kadınlar onun en zayıf noktasıydı.

“Hey bu kolundaki ne?” Kızın sol elinde, bileğine takılmış olan deri bir süs eşyasına benzer bir şey gördü. Hemen sonra bunun yıllar önce çocukluğunda kollarına taktıkları bilekliklere benzer bir şey olduğunu anladı.

“Bileklik” dedi. “Bunu takmaktan çok hoşlanırım. Kendimi çok kuvvetli hissetmemi sağlıyor.”

“Kolunu biraz daha kaldırsana.” Kahverengi, deriden yapılmış olan bileklikte bir yazı vardı.

“Bir şey mi oldu?”

“Üzerindeki yazıyı merak ettim.”

“Evet, adım yazıyor” dedi. Kısa bir an Celal’e baktı. “Mustafa” diye ekledi genç kız.

Sesi bir buzdağı kadar soğuktu.

Celal’in beyni şiddetli bir gürültüyle sallandı. Dev adam iri adımlarıyla önemli bilgilerin saklı olduğu o odacığa doğru yürüyordu.

D100 karayolunda İncirli’den geçerken CocaCola fabrikasının önünde bekleyen trafik polisinin araçlarının üzerindeki mavi ışıklara baktı. Kızı onlara bırakmayı düşündü ancak anında bunun doğru olmadığına karar verdi. Onu kaçırdığını iddia edebilirlerdi. Kaldı ki kızın polislere ne söyleyeceği belli olmazdı. Sıkıntıyla geçen zamanın ne göstereceğini düşünerek sürmeye devam etti. Radyodaki müzik Celal’in rahat düşünmesini engelliyordu. Hiç tereddüt etmeden kapadı.

Genç kız uzlaşmacı bir tavırla Celal’e döndü.

“Sana bir bilmece soracağım. Eğer ne olduğunu anlarsan, kim olduğumu, nereden gelip nereye gittiğimi anlamış olursun.”

“Pekâlâ, güzel bir anlaşma ama bilmece zor olmasın, olur mu?”

“Hayır! Hayır. Hiç zor değil. Çok kolay bulacağından adım gibi eminim.”

“… adım gibi…” sözcükleri Celal’i korkutmaya yetti. Bu kızın kesinlikle gizlediği, önemli bir şey vardı ve bunu bulmak zorundaydı.

“Eğer ben kazanırsam benimle birlikte eve gelirsin ama.”

“Tamam. Orada ne yapacağız peki?”

“Hele bir gidelim, görürsün.”

“Beni meraklandırıyorsun” diye gülümserken, gözleri, “Ben her şeyi biliyorum” der gibi bakıyordu Celal’e.

Oysa Celal zaman zaman kızdan zaman zaman da ıslak, emniyetsiz bir zeminde ilerleyen aracını kontrol altında tutmaya çalışıyordu.

Zehirli Gaz

“Makinelerin arasında dolaştı usulca” diye başladı genç kız.

Celal, “Bu da ne?” diye sordu aptalca bir ifadeyle.

“Bu, bilmecemin ilk satırı. Ben uzun bilmeceler hazırlamayı çok severim.”

Keskin bir tıslama sesi duydu kafasının içinde. Binlerce tırpanın aynı anda, ekinleri biçerken çıkardıkları sese benziyordu. O şeyin kafasının içindeki gizli kalmış olan kötü anılara ulaşmasına çok az kalmıştı. Gömülü hatıraları yeniden anımsamak gerçekten korkunç olacaktı.

“Peki, her satır bir bilmece mi yoksa?”

“Sen nasıl istersen…” diye sözünü kesti genç kız. “İstersen her satır ile ilgili düşüncelerini söylersin, istersen tamamı bittikten sonra.”

Celal’e baktı. Adam da kıza bakıyordu. Son anda kanını donduran bir şey fark etti. Bu imkânsızdı. Ellerini korkuyla kızın üzerinde dolaştırdı. Sonra kuruyan dudaklarının arasından mırıldanmaya benzer birkaç sözcük döküldü hızlıca.

“Üzerindeki elbise ne kadar çabuk kurumuş.”

“Hiç ıslanmamıştım ki zaten.”

Korku, Celal’in beynini örümcek ağı gibi, ancak parçalanması mümkün olmayan salgısıyla örüyordu. Birden beynindeki o sesi duydu yine. Biraz önce duyduğu tırpan sesine benziyordu ama yine de bir farklılık vardı. Derin ve kör bir kuyunun dibinden gelen fısıltıya benziyordu ses. Kısa bir süre sonra esrarengiz ses belirginleşmeye ve gittikçe şiddetlenmeye başladı. Önceleri neler olduğunu anlayamamıştı ama biraz sonra rüzgâr gibi gelip geçen o fısıltıları daha net duyabiliyordu.

“Ayşe, Tülin, Mustafa, Sercan, Esra…”

“Ayşe, Tülin, Mustafa, Sercan, Esra…” “Ayşe, Tülin…”

“Bekledi fırsatını yıllarca” genç kız ikinci mısraını da okuyarak Celal’in zihnindeki fırtınaları kesiverdi.

Celal de kafasını saran o ağdan kurtulmaya çalışıyordu.

TEM bağlantı sapağına gelmeden yüz metre kadar önce kurulmuş ve son derece işlek bir benzin istasyonu olan, BP’de hiç araç yoktu. E5 ve E6 kara yollarında son istasyon sayıldığı için uzun yola çıkan her araç sahibi buradan benzin alırdı ama şimdi her nedense hiç kimse yoktu. Deposuna baktı. Tamamına yakın kısmı doluydu. Çevredeki araçların azlığı dikkatini çekiyordu. Hızla Sefaköy’e çıkan rampaya sürdü arabasını.

“Üçüncü mısra ne?” diye sordu sertçe.

“Çocuklar çağırdı onu yeryüzüne neşe içinde.”

Anımsadığı şey onu şoka soktu. Çocuklar. Neşe içinde oynayan, yaramazlık yapan çocuklar. En önemlisi de makineler. Lanetli bir yapbozun gizemli parçaları yavaş yavaş

bilmeceden dışarı çıkıyorlardı. Alnında biriken ter damlacıklarını sildi. Fısıltılar daha değişik bir kimliğe büründüler. Şimdi düz bir tıslama vardı kafasının derinliklerinde.

Genç kız boynundaki altın kolyeyi çıkardı ve Celal’in yüzüne yakın bir yerde sallamaya başladı.

“Bak bu da benim kolyem. Üzerinde adım yazılı.”

“Eminim bunu da bileklik gibi birilerinden çalmışsındır. Seni polise şikâyet ederim.”

dedi. Boş bir tehdit savurduğunun farkındaydı.

“Ölüm şekillendi yavaşça, renk renk, gerçek olmayan yüzünde…”

Keskin bir tıslamanın ardından, Celal, sağ elinin baş ve orta parmağını açarak şakaklarını ovaladı. Başına saplanan ağrı etkisini göstermeye başlamıştı.

“Bu dörtlük size bir şey anımsatmadı mı Celal Bey?”

“Hayır! Hiçbir şey anımsatmadı. Hem bana bunun bir bilmece olduğunu söylemiştin.

Yanıtını bilmek zorunda değilim.”

“Evet, bir bilmece ama ben bunu sadece sizin için hazırlamıştım Celal Bey. Kırmayın kalbimi.”

Genç kızın ikinci kez adını söylemesi Celal’i yıkan tehlikeli bir psikoza dönüştü.

“Adımı nerden biliyorsun?”

Kız sinir bozan bir kahkaha fırlattı. Yüzünde sanki başka çocukların suratları şekilleniyordu. Celal genç kızın değişen yüz hatlarını gördüğü zaman içki alıp almadığını düşündü.

Rampa sona erdiğinde, sadece sarı ışıkları yanıp sönen bir kavşaktan geçtiler. Biraz ilerde yol sağdan ikiye ayrılıyor ve anayol yine sağa doğru geniş bir açıyla kıvrılıyordu. O

virajdan sonra ağaçların arasından, yokuş aşağı ineceklerdi. Karanlıkta bakıldığında, uzaktaki ağaçların dev siluetleri yola doğru eğilmiş, araçlara izin vermeyeceklermiş gibi görünüyordu.

“Ölüm şekillendi yavaşça, renk renk…” Celal hiç farkında olmadan bilmecenin son mısraını düşünüyordu. İlk dörtlük anılarını bir bıçak gibi yarmış, bilmecenin yanıtı derinlerde belirir gibi olmuştu. Zaten kız da ondan bir cevap gelmesi gerekiyormuş gibi ara vermişti konuşmasına.

Celal, genç kıza baktı.

“Bitti mi?”

“Tabii ki hayır.” gülümseyerek ekledi. “Aslına bakarsanız vakit geçtikçe bu bilmecenin bitmesini hiç istemeyeceksiniz. Belki de çok hoşlanacaksınız bu küçük oyundan.”

Celal buna bir anlam veremedi. Sessizce sürmeye devam etti.

“Eee…” dedi genç kız.

“Ne demek o?” Celal hiç anlamamış gibi davranıyordu. Kızın ilk dörtlüğün yanıtını istediğinden emindi. İşin korkunç yanı bilinçaltı ilk dörtlüğün yanıtını çoktan bulmuştu. Bunu kafasındaki tıslamanın kesilmesinden anlamıştı. Yanıt çok korkunçtu. Yıllarca önce yaşadığı felaketin bir parçasıydı sorunun yanıtı. Gerçekten de bu bilmecenin hiç bitmemesini ve bir an önce eve varmayı diledi. Gece kötü olaylara gebeydi.

Sıkıntıyla nefesini verdi. Göğsü sıkışmış gibi güçlükle nefes alıp verirken “ZEHİLİ

GAZ” diye mırıldandı. İki işçisinin ölümünden sonra fosgen dâhil üretilen tüm renksiz zehirli gazları renklendirmeye başlamıştı.

“Biliyordum, biliyordum. Yanıtı bulabileceğinizden emindim” diyerek neşe içinde el çırpan kız, Celal’in endişesini daha da pekiştirdi. İnce bir korku yaladı her yanını.

Ölüme Doğru

Yolun her iki yanının ağaçlarla kaplı olduğu bölüme yaklaşmışlardı. Hem rampa aşağı hem de hafif virajlı olduğundan Celal arabanın vitesini küçülttü. Islak zemine yansıyan farların ışıkları sürücülerin gözlerini zorluyordu.

Ağır ağır ilerlerken ağaçların arasından bir şeyin fırladığını gördü. Bembeyaz elbiseler giymiş, siyah saçlı bir çocuktu. Celal daha ne olduğunu bile anlayamadan, kendisini arabanın önüne attı. Kim olduğunu ve ne yaptığını anlayamadığı çocuk şiddetli çarpma sonucu motorun üzerine sıçradı. Yüzü ön cama yapıştı bir an. Korkunç bir gülümseme yayılmıştı dudaklarına. Dişleri görünüyordu. Çok kısa bir anda oluşan bu görüntü Celal Özgüven’in beynine kazındı. Celal hızla frene basınca araba savrulup kaymaya başladı. Çocuk motor kapağının üzerinden sağ yana kayıp düştü. Trafikte araç olmadığı için Celal’in tehlikeli kayışı onlar için problem olmamıştı. Araba durur durmaz Celal el frenini çekip dışarı fırladı heyecanla.

Biraz geride hareketsiz yatıyordu. Usulca yaklaştı çocuğa. O an duyumsadığı acıma ya da yardım duygusu değildi. Sadece korkuyu yaşıyordu. Eğilip nabzını tuttu. Birkaç saniye dinledi. Hiçbir vuruş yoktu. “Herhalde hemen öldü” diye düşünürken bir şey dikkatini çekti.

Bu da ona çok garip geliyordu ama kafasında gerçekçi bir yanıt bulamadı. Çocuğun küçük bedeninde yaralanma veya çarpma izi yoktu. Sonra nabzını tuttuğu kolunda gümüş bir künye vardı. Adı kabartılarak yazılmıştı.

“Sercan”

Hatırlıyordu, kızın bir yığın isminden biriydi bu. Kan beynine hücum etti. Bu gece olanlar normal değildi. Kâbus görüyor olmalıydı ama ciğerlerine kadar işleyen korku yüzünden kâbusun içine battıkça batıyordu.

Hemen uzaklaşmak istedi. Çocuğu yol kenarına çekmek istemiyordu. Birisi görürse alıp ailesine haber verebilirdi. Aslında gerçekten bir ailesinin olup olmadığından da emin değildi. Çevresine bakındı bir kez daha. Hiçbir araç yoktu. Bu sessizlik bir kez daha dikkatini çekmesine rağmen işine geldiği için yadırgamadı. Hemen arabasına yürüdü.

“Umarım benim yaptığım anlaşılmaz” diye mırıldanıyordu.

Sonra birden geri dönüp bakma ihtiyacı hissetti. Son bir kez. Belki bu defa çocuktan korkma yerine ona acımıştı. Arkasına döndüğünde gördüğü şey kanını dondurdu. Kan, damarlarında buzdan bir kütle gibi tıkandı kaldı. İnanması çok güçtü. Biraz önce çocuğun yattığı yerde şimdi hiç kimse yoktu.

Bomboştu. Yolda hiçbir şey yoktu.

Birkaç saniye süren şaşkınlığını virajı henüz dönen bir arabanın sayesinde üzerinden attı. Koşar adımlarla arabasına ilerledi. Arkasındaki araba da ıslak zemin yüzünden olay yerine doğru ağır ağır yaklaşıyordu. Celal kaza bölgesinden süratle uzaklaştı.

Genç kız gülümsüyordu.

“O Sercan’dı. Onu öldürdün, biliyor musun?”

“Kapa çeneni. Orada hiç kimse yoktu.”

“Kazadan sonra yoktu belki ama öncesinde o yaşıyordu. Çok uzun zaman önce o hayattaydı.”

Celal’in beyni yine aynı fısıldamayla yankılandı.

“Ayşe, Tülin, Mustafa, Sercan, Esra…”

“Ahh!” diye inledi. Eli ile şakaklarını ovaladı.

Kurtulamadığı korkunç ağrı yine saplandı beynine. Genç kızın okuduğu dörtlüğün yanıtını bulunca, bıçakla kesilir gibi kesilmişti ağrılar. Şimdi yine bir şeyler zorluyordu beynini. Kendi beynine hükmedemiyor, geçmişindeki karanlık olaylar bir bir dışarı çıkmaya çabalıyordu.

“Yandı gözleri önce yaşlar içinde.”

Genç kız yola baktığı halde konuşmaya devam etti.

“Bilmecenin ikinci dörtlüğüne başladım, hazır mısın?”

“Yeter artık!”

Celal sinirle bağırdı. “Bu saçma sapan oyunu oynamak istemiyorum.”

“Artık karar vermek için çok geç kaldınız Celal Bey.” Kızın gözlerinde mavilik tuhaf bir renge büründü. Buzdan iki küre oldular sanki. “Bilmecenin yanıtları sizin ve bizim geçmişimizde3 saklı. Sizin ve bizim geçmişimiz Celal Bey. Ben ve onlar, yanıtları sizin ağzınızdan duymak için geldik.

“Sen ve onlar mı? Siz kim oluyorsunuz Allah aşkına kuzum?”

“Ayşe, Tülin, Mustafa, Sercan, Esra…”

Celal, beyninde yine aynı tıslamayı duydu. Dev bir yılan otlar arasında sürünüyordu.

Ses gittikçe şiddetlendi. Sonra kapının şiddetli bir tekme darbesiyle açılışına benzer başka bir ses yankılandı beyninde. Ve tekrar sessizlik hâkim oldu kafasının içindeki boşluğa.

“Ayşe, Tülin, Mustafa, Sercan, Esra…” İsimleri kendi kendine tekrarladı. Celal arabayı dalgın ve bitkin bir şekilde sürüyordu. Genç kız onun bu kontrolsüz araba kullanışından hiç korkmamış gibi, koltuğunda geri yaslanmış onu izliyordu.

“Bir şey daha anımsadığınızdan eminim.”

“Hayır! Hiçbir şey anımsamadım ve şimdi siz burada iniyorsunuz.”

“Bu mümkün değil Celal Bey.”

Aynı anda arabanın otomatik kapı kilitlerinin tamamı kilitlendi. Celal’in gözleri korkuyla açıldı. Genç kızı arabaya alırken nefis bir gece yaşayacağını düşlüyordu. Oysa şimdi her şey usul usul korku oyununa dönüşmekteydi. İşin tehlikeli yanı oyunun kurallarını bilmiyordu ve karşısına çıkan tesadüfi oyuncuyu da hiç tanımıyordu.

Arabayı durdurmayı denedi. Belki kaba kuvvetle kızı dışarı atmayı başarabilirdi. Sağa sinyal verip, korkulukların yanında durmayı düşünüyordu. Arabasını sağa çekmeyi başardı ama frene bastığında pedalın aniden boşaldığını fark etti.

Araba durmuyordu.

“Boğazları kurudu döndü çöle.”

“Bu ikinci mısra olmalı” dedi sinirle. Kızdan kurtuluş yolu olmadığını anlamaya başlıyordu. Böylelikle sarılacağı en son çare bilmecenin uzunca bir süre devam etmesi oldu.

Eğer devriye gezen bir polis arabasına rastlarsa kızı hiç düşünmeden polislere verecekti.

Arabayı durdurma girişimini genç kızın anlayıp anlamadığını bilmiyordu ama bundan söz etmemeye karar verdi.

“İçimize girdi yavaşça, yaklaştı beynimize.”

Celal üçüncü mısraın kendi durumuna ne kadar benzediğini hissetti. Onun da beyninin derinliklerinde gizli bir şey vardı sanki. Beyninin içinde sürekli dolaşıyor bir şeyleri arıyordu.

“Çevirdi masmavi gökyüzünü karanlık bir tünele.”

Genç kız tekrar Celal’e yöneldi. “Bu ikinci dörtlüğün son mısraıydı. Bu konuda ne düşünüyorsunuz?”

Celal’in beyni yeniden çalkalanmaya başladı. Şimdi karanlık bir koridorda koşuyordu.

Dar koridorun her iki yanı borular ve valflerle doluydu. Bazı valflerde kaçaklar oluşmuş dışarı çeşitli renklerde gazlar sızıyordu. Bir an için burasının kendi fabrikasının kazan dairesi olduğu hissine kapıldı. Koridorun sonunda küçük bir kapı vardı. Yorulmuş, kan ter içinde kalmıştı.

Sıkıntıyla alnında biriken terleri silerken, başının çok fazla ağrıdığını duyumsuyor fakat hiçbir şey yapamıyordu. Çaresiz ve acınacak durumdaydı. Gömleğinin yaka düğmelerini çözmeye başladı.

“Celal Bey! İyi misiniz?”

Derinlerden gelen bu soruya karşılık vermedi. Celal’in kapıya ulaşmasına birkaç adım kalmıştı. Biraz daha gayret ederse kapıyı açacaktı. Bir an için neden kaçtığını düşündü. Sonra o tehlikeyi ağzını ve burnunu kapatarak engelleyebileceğini anımsadı. Soluk almamalıydı.

Aynı anda süratle giden araba sola yöneldi. Karşıdan gelen bir taksinin uzun farları yanıp sönünce Celal kendisine geldi. İki elini de direksiyondan çekmiş ağzını ve burnunu kapamaya çalışıyordu. Hemen toparlanıp arabaya hâkim oldu ama ölümcül düşünceler onu rahat bırakmıyordu.

Son anda kapının koluna uzandı. Gemilerde bulunan bazı kamaraların kapılarında olduğu gibi, halka şeklinde, büyük bir kapı kolu vardı üzerinde. Ağır ağır çevirdi. İçeri ışık dolmaya başladı ve masmavi bir gökyüzü göründü dışarıda. Hemen ardından gelen bir takım insan seslerini duydu. Öksürme ve inlemelerle dolu bir ses yumağıydı bu. Arada sırada yalvaran haykırışlar da tırmalıyordu kulağını. Ancak kendisi dışarı çıkmayı yeğledi ve o seslere kulaklarını tıkadı.

“Bu ölüm olmalı.”

“Evet, doğru bildiniz Celal Bey. Yanıt ölümdü. Hatta siz ölümün ne demek olduğunu çok iyi biliyorsunuz ancak bu yanıtı alabilmek için bilincinizin derinliklerine kısa bir yolculuk yapmanız gerekiyordu.”

“Peki, şimdi bitti mi sorularınız?” diye sordu bitkin bir şekilde.

“Yoruldum artık.”

“Son dörtlük kaldı. O zaman her şey bitmiş olacak. Beyninizdeki o karanlık nokta tamamen meydana çıkacak.”

Esrarengiz kız bir ölüm fermanı okuyor gibiydi. Celal’in vücudunda dolaşan ürpertiler artık içinde bir tipiye dönüşüyordu. “Artık istemiyorum desem ne olur?” diye yalvaran bir tonda sordu. Tek umudu kızın bu oyundan vazgeçmesiydi.

“Ama o zaman bu kâbustan erken uyanmak zorunda kalırsınız. Bunu isteyeceğinizi hiç sanmıyorum.”

Otomobil yüksekçe bir tepeden aşağı iniyordu. İniş yolu biter bitmez Haramidere rampası başlayacaktı.

“Kâbus mu? Bütün bunlar kâbus mu yani?” Celal neyin gerçek neyin kâbus olduğunu karıştırıyordu. En son Mehmet Efendi diye çağırdığı kapı görevlisinin kendisini gördüğü hayallerden kurtarışını ve çantasını verişini anımsıyordu. Zaten o olaydan sonra da yola çıkmıştı. Bu bir kâbus olamazdı. Arabaya binerken kız kapıyı açıp kapatmış, sonra kızın elbisesine dokunmuştu. Islak sandığı elbise inanılmayacak ölçüde büyük bir hızla kurumuştu.

Sonra o çocuk. O çocuğa çarptığında çıkan sesi çok iyi duymuştu. Rüyalarda sesler duyulur muydu?

“Değil Celal Bey, kâbus değil. Yormayın kendinizi. Sizin için her şey gerçek olacak.

Çok az zaman kaldı aslında.”

“Peki, benim için her şeyin gerçek olması ne demek?”

Celal’e bakan herhangi birisi dakikalar ilerledikçe onu eritip bitiren hatta alçaltan korkuyu yüzünden okuyabilirdi.

“Sizin kâbuslarınız. Eninde sonunda sizi yakalayacaklar.”

Celal’i yeni bir endişe dalgası sardı. Bu kız olayların ne kadarını biliyordu? Bilincinin derinliklerindeki acı veren olaylarla bu kızın arasındaki ilişki neydi? Ve daha bir yığın soru kafasından gelip geçti. Dikkatini tekrar tehlikeli zemine verdi. Düşüncelere teslim olursa, bu yolda arabanın kontrolünü kaybetmesi çok kolay olurdu. Bilmeceyi okumaya başladığından bu yana en katı, en acımasız tonda söylemişti bu cümleyi.

Celal dikiz aynasına baktığında çok kuvvetli farları olan bir aracın geldiğini gördü.

Biraz sonra yokuş aşağı gidişleri bitecek tırmanmaya geçeceklerdi.

Celal’e yine aynı şeyler olmaya başladı. Kafasında bir başka kapı açıldı. Bir kez daha şiddetli bir acı duydu. Dev bir adam kafatasını iki yandan bastırarak eziyordu sanki.

“Başım.” diye inlerdi. “Çok kötü ağrıyor.” diye inledi Celal.

“Aspirin var mı arabanızda?”

Bunu düşünemediğine çok şaşırmıştı Celal. Kesinlikle kendi kendisini kontrol edemiyordu.

Peki,

öyleyse

arabayı

nasıl

sürüyordu?

“Evet var. Torpido gözünde. Bana bir tane verebilir misin?”

“Tabii.” diyerek torpido gözüne uzandı genç kız. Bir kutu aspirinin içinde bir tanesini parmağının ucuna alıp Celal’e uzattı.

“Teşekkür ederim.”

Aspirini susuz yutmaya çalışırken baş ağrısının hemen geçmesi için dua ediyordu.

“Eğer eve varabilirsek sabaha kadar derin bir uyku çekmeyi düşünüyorum.” dedi.

Niyeti kıza konuyu unutturmaktı.

“Umarım.” dedi genç kız. Yüzünde sadistçe bir gülümseme belirdi.

“Umarım deliksiz bir uyku çekersiniz.” diye ekledi.

“Senin erkek arkadaşın var mıydı?”

“Evet var. Hem de iki tane.”

“Bak sen! İkisini nasıl idare ediyorsun bakalım.”

“İdare etmek mi? Onlar benim en iyi arkadaşlarım. Çok iyi anlaşırız.”

Celal bu ilişkiden bir şey anlamadı ama konuşmayı bu yönde sürdürürse kızın dikkatini başka yöne çekmeyi başarabilirdi. Bu arada beynindeki ağrı hafiflemesine rağmen hala sürüyordu.

“Okul arkadaşların mı bari?”

“Evet okuldan. Adları da Mustafa ve Sercan…”

Celal, beynindeki kapının açılmaya direnen son kapı olduğunu anladı bir anda. Bir balyoz patladı kapının dev kilidinde. Sonra bir kez daha…

“Mustafa ve Sercan…” diye düşündü. “Ayşe, Tülin ve Esra…”

“Aman Tanrım!” diye mırıldandı. Ağrı daha da şiddetlendi.

“Ölümün soğuk rüzgârlarıyla birlikte” dedi genç kız.

“Yoksa bu da mı bilmeceden?” diye inledi. Celal şimdi tek eliyle şakaklarını ovalıyordu. Beyninin kamburu iyiden iyiye şişmeye başlamıştı.

Rampadan yukarı çıkarken arkasından gelenin dev boyutta bir treyler olduğunu anladı.

Dikiz aynasındaki görüntü şaşılacak kadar iyiydi. Yokuş yukarı doğru daha ağır ilerlemesi gerekirken aracın hızı her an biraz daha artıyor gibi geldi ona. Farları gözünü aldı.

“Onu da alıp götürdük dünyanın karanlık yanına.” Bu, son satırdı.

Aynı anda beynindeki kapı bir başka balyoz darbesiyle parçalandı. Parlak bir ışık yayıldı her yana. Celal gözlerini kapatmaya, ışıktan kurtulmaya çabaladı ama boşunaydı. Işık gittikçe parlaklaşıyor, sanki doğrudan gözlerinin içine giriyordu. Kafasının içindeki en ücra köşe bile aydınlanmıştı.

“O çocuklar benim yüzümden öldüler.” diye haykırdı. “Durun ne olur yapmayın!” diye yalvardı. Direksiyonu bırakıp üzerine yürüyen hayali canavarlara karşı kolları ile başını sakladı. Sonra beynindeki ışık tüm kötülükleri açığa çıkardı. Artık onları saklayacak gücü kalmamıştı.

“Bilmecenin doğru yanıtını biliyorsunuz değil mi?” Genç kız adamı konuşmaya zorluyordu. Sanki istediği yanıtı alınca büyük bir rahatlık duyacakmış gibiydi.

“Evet, evet. Biliyorum ve bundan büyük pişmanlık duyuyorum.”

“Doğru yanıtı vermeniz halinde sizin de ruhunuz rahatlayacak ve sonsuza dek mutlu olacak. Ona bunu çok görmeyin.”

Celal kıza tuhaf tuhaf baktı. Baktığı her yanda parlak ışık vardı. Gizemli misafirini beyaz bir ışık kümesinden güçlükle ayırabiliyordu.

“Peki ya yanıtlamazsam ne olacak?”

“Önemli değil. Bizler dünyaya son kez geri geldik. Bu defa onu da yanımıza alıp öyle gitmek istiyoruz. Böylesi herkes için daha iyi olacak.”

“Neyi alıp götüreceksiniz?” Yanıtı duymak istemediği halde soruyu sormuştu.

Korkuyordu. Bacaklarının titrediğini, pedallara basış gücünü bir türlü kontrol edemiyordu.

“Ruhunuzu!”

Genç kızın neden söz ettiğini kavramıştı. Hem de çok iyi bir şekilde. Konuşmamak çözüm olmayacaktı. Başını yola çevirdiğinde karşısında gelen altı tane çocuk gördü. Hepsinin

üzerinde beyaz uzun elbiseler vardı. Şiddetle yağan yağmur onları hiç etkilemiyordu sanki.

Celal’in iyice yavaşlayan arabasına doğru yürüyorlardı.

“Yanıtı hepimiz biliyoruz Celal Bey.” Ses arabanın içinde yankılandı. Celal başını yana çevirdiğinde onun orada olmadığını gördü.

“Birinci dörtlükte sizin fabrikanızda üretilen ve üretimi ne kadar tehlikeli olursa olsun sızmasını önlemek için tedbir almadığınız zehirli gazdan söz ediyorduk.” diye devam etti yankı halindeki ses.

Genç kız diğer beş çocuğun önüne geçti. Yaklaşık otuz metre kadar bir mesafe vardı aralarında. Biraz önce arabayla çarptığı çocuk da onların arasındaydı. Çok kötü bir kâbus olmalıydı bu.

“İkinci dörtlük sizin zehirli gazlarınızın yok ettiği, bizlerden söz ediyordu. Beş, küçük çocuktan. Kısacası yanıtı ölümdü o dörtlüğün.”

“Hayır! Hayır!” diye inledi.

Işık birkaç kez parlaklaşıp tekrar eski halini aldı.

“Son dörtlük sizin için en korkunç olanıydı Celal Bey.”

“Evet! Onu çok geç fark ettim.” dedi fısıldayarak. Dudakları öylesine kurumuştu ki, çatlak çatlak olduğunu sandı.

“Bizimle birlikte geleceksiniz. Çekecek cezanız var.”

Işık yeniden yanıp söndü. Aynaya takıldı gözleri. Treyler yaklaşıyordu. Karşıdan gelen başka bir araba vardı. Bir anda yolda yalpaladığını anladı. Yanına baktı bir kez daha.

Genç kız yoktu. Beyni karmakarışık düşüncelerle doluydu. Karşısından gelen araba sürekli selektör yapınca kendi yoluna geçmeyi denedi. O anda arkasından süratle gelen TIR’ın darbesiyle tekrar yolun sol yanına fırladı. Birkaç saniye önce selektör yapan araç henüz geçmişti ama onun arkasından gelen kamyon o kadar şanslı değildi. Celal’in arabasına sağ ön taraftan hızla bindirdi. Arabayı on metre kadar önünde sürükledi. Kamyonet yolun sağına doğru sürüklenirken durmayı başardı ama Celal’in arabası halen kaymaya devam ediyordu.

Celal’in biraz önce geldiği yönden yukarı çıkan bir başka kamyon da çarpıca araba yoldan dışarı çıktı. Şarampole yuvarlandı. Arabanın kapısı açılmış Celal’in başı kanlar içinde dışarı çıkmıştı.

Arabanın sol kapısı ağaca çarpınca Celal’in boynu kapıyla gövde arasında kalıp kırılmıştı. Bütün bunlar birkaç saniye içinde olup bitmişti. Celal, dünyanın karanlık yanına gitmiş, cezasını çekmeye hazırlanıyordu.

“Celal Bey! Celal Bey!”

Celal bir anda irkildi. Direksiyonu başında uyuya kalmış ve çok kötü bir kâbus görmüştü. Aptal bir ifadeyle arabasının camına vuran adama bakıyordu.

“Efendim! Bir şeyiniz mi var? İyi misiniz?” diye sordu Mehmet Efendi. Kapıyı açarak,

“Çantanızı verdikten sonra arabanızı çalıştırdınız ve bir türlü hareket etmediniz.

Celal Özgüven terden sırılsıklam olmuştu. Vücudunda soğuk bir ürperti duydu. Buz gibi ter damlacıkları sırtından beline doğru kayıyordu. Kâbus gördüğünü anlayınca sakinleşmek için birkaç dakika beklemeye karar verdi.

“Biraz dalmışım herhalde Mehmet Efendi.” dedi. Adamın kim olduğunu henüz anlayabilmişti.

“Yarım saattir buradasınız efendim” dedi adam. Oldukça şaşırmış görünüyordu.

“Neyse dert etmeyin. Şimdi gidiyorum işte.”

Celal arabayı vitese alıp gaz verdi. Yavaşça yerinden kalkan araba güvenlik görevlisinin meraklı bakışları altında uzaklaştı.

Hala gördüğü korkunç rüyanın etkisi altındaydı. Kalp atışları bir türlü normal düzenine girmemişti.

Çocukların ölümlerinden sorumlu olduğunu artık kabul ediyor, köşe bucak kendi vicdanından kaçmaya çalışıyordu. Kâbustaki kızı anımsadı. Sarışın mavi gözlü ve çilli bir

yüzü vardı. Bu kadar net anımsamasına hayret etti. Kâbusundaki trafik ışıklarının yeşile dönüşünü de görmüştü. Tıpkı rüyasında gördüğü gibi ışıklar yeşile döndü. Çevresinde hiç araba yoktu. Sonra kendi kendisine güldü.

“Deliriyorum galiba. Elbette trafik ışıkları her yerde kırmızı sarı ve yeşil şeklinde yanar. Ben de kendi kendimden korkmaya başladım.” dedi yüksek sesle. Yüksek sesle konuşmak ona şu an cesaret veriyordu. İlk sapaktan geçti. İkinci sapak E5 karayoluna bağlanıyordu. Dikiz aynasında hızla yaklaşan bir çift parlak ışık gördü. Yoğun bir motor sesi kulağına geldi.

Biraz ileride sapağın girişinde bembeyaz elbiseler içinde bir genç kız duruyordu.

“Aman Tanrım!” diye haykırdı. “Bu imkânsız.”

Yaklaşınca kızın sarı saçlarının ve elbisesinin ıslak olduğunu, bedenine yapışan giysilerinin vücut hatlarını ortaya çıkardığını fark etti. Kanı dondu. Ne bir başka sözcük çıktı ağzından ne de bir başka şey düşünebildi. Yolun sağından ilerliyordu ama nereye gideceğine karar veremiyordu. Zaman duygusunu yitirdi bir anda. ‘Bunları daha önce yaşadım mı?’ diye geçirdi içinden. “Yoksa… Yoksa…” başka bir olasılık bulamadı. “Belki de şimdi yaşayacaklarımı önceden gördüm.” diye mırıldandı kendi kendine.

“Aman Tanrım!” diye haykırdı. “Öyleyse bu kızı arabama alırsam ben ölürüm.”

O yoldan kızı almadan da geçebilirdi ama vazgeçti. O yola hiç girmese daha iyi olacaktı. Korkmuştu. Herkes gibi kâbusların gerçekleşmesini hiç arzulamıyordu. Direksiyonu aniden sola kırdı. Dikiz aynasında aynı parlak ışık belirdi. Tıpkı kâbusunda olduğu gibi. Onu kovalayan sondan kaçmak isterken aslında yakalandığını anladı.

Dev kamyon arkasından çarptı önce. Arabası ıslak zeminde elli metre kadar sürüklendikten sonra, ilerde, sağ yandaki sapaktan çıkan bir başka araçla çarpıştı. Benzin deposuna rastlayan şiddetli darbe yüzünden Celal’in arabası bir anda alevlere büründü. Diğer aracın şoförü emniyet kemerini çözüp hemen arabasından uzaklaşmayı başardı ama bu Celal için mümkün değildi. İçinde bulunduğu ruhsal çöküntü ve ilk önce kamyondan aldığı darbe yüzünden ne yapacağını düşünemeyen Celal, arabasını durdurmaya çalışıyordu. Alevler ön tarafa sıçrayınca gözleri çaresiz bir şekilde yardım aradı.

Oysa ortalıkta hiç kimse yoktu. Tıpkı yıllar önce fabrikasında ölen çocuklar kadar yalnızdı şimdi. Görünen sadece iki araç vardı ve ikisi de Celal’in sonunu hazırlamışlardı.

Büyük bir patlamanın ardından alevler ikinci araca da sıçradı. Kamyon kaza bölgesinden uzaklaştı sinsice.

Görevini yerine getiren cellat gibiydi.

Yüzünde mutlu bir tebessümle bekleyen genç kız girişte beklediği virajlı yola dönerek oradan uzaklaştı ve usulca çöken karanlığın içinde kayboldu.

Kâbus

Zerrin çığlık atarak yatağından kalktı. Saçları terden birbirine yapışmıştı. Kocası da attığı çığlık yüzünden uyanmıştı.

Zerrin “Korkunç bir kâbus gördüm” dedi ağlayarak. Eliyle alnında biriken ter boncuklarını sildi. Duvarda asılı duran saate baktı. Karanlıkta bir şey göremedi. Tam o anda çakan şimşeğin esrarengiz mavi ışığı yatak odalarını gündüz gibi aydınlattı. Saat on biri on dört dakika geçe durmuştu. Adam şimşeğin ışığında karısının gözlerindeki korkuyu gördü.

“Geçti artık.” diye karısına sarıldı.

“O geri gelmişti.” dedi kadın. Kollarındaki tüylerin dipleri kabarmıştı. Karısının koluna dokunan Tarık bile bunu hissedebiliyordu.

“Kim?” diye sordu fısıltıyla.

“Tülin.”

“Sonra ne odu?”

“Bizim için geldi. İlk ve son kez olmak üzere… Sanırım artık bir daha gelmeyecek.”

Kollarının üşüdüğünü duyumsadı.

“Nerden biliyorsun?”

“Sonunda istediğim şeyi yaptı. Acımızı biraz olsun dindirmek için yaptı bunu.”

“Aman Tanrım! Bundan nasıl bu kadar emin olabiliyorsun?”

“Bunu ancak yarın anlayabiliriz.” dedi. Son derece sakindi. Üşüdüğü için yorgana biraz daha sıkı sarıldı.

Tarık, karısının yıllardır, ölen kızları Tülin’in intikamı peşinde koştuğunu biliyordu.

Onu engellemek için çok uğraşmış ve başarılı olduğuna da inanmıştı. Oysa şimdi güneşin doğmasından ve sabahın gelmesinden çok korkuyordu.

“Artık mezarına gidip onu çağırmamıza gerek kalmadı sevgilim. Bundan böyle onun ruhunu rahat bırakmalıyız.” dedi endişeyle bakan kocasına. Ve salondaki o eski gazetenin her zaman göz önünde durmasına gerek kalmadığına da karar vermişti.

Şimşek bir kez daha çaktı. Ardından şiddetli bir gök gürültüsü duyuldu. Karı koca hiç bitmeyen gecenin sonunda uyanmak üzere tekrar usulca yataklarına gömüldüler. Ara sıra duyulan gök gürültüsünden başka sabaha kadar hiçbir şey onları rahatsız etmedi.