Finansman Bonosu

Finansal kurumlar ve işletmeler tarafından ihraç edilen kısa vadeli (30 ile 364 gün arasında) borçlanma senedidir. İskontolu veya kuponlu şekilleri vardır. Hazine bonolarının ardından en yüksek işlem hacmine ve tutara sahip varlıktır. Güvencesiz yani teminatsız olduğu için genellikle güvenilir görülen çokuluslu firmalar tarafından ihraç edilir. Eskiden doğrudan satışı söz konusuyken artık finanslar aracı kurumlarca pazarlanır. Finansman bonolarının maliyeti (faiz oranı) diğer sabit getirili menkul kıymetlere göre daha düşüktür.

Yatırımcı açısından sabit getirili, şirketler için ise banka kredisine alternatif bir fonlama kaynağıdır. Özellikle mali yapısı güçlü firmaların bankacılık sistemine olan bağımlılığını azaltır. Bu da daha düşük maliyetle fonlama sağlamak anlamına gelir.

Çoğunlukla iskontolu (yani üzerindeki yazılı değerden (nominal) değerden daha düşük bir fiyatla satılıp vadesinde nominal değerden geri ödenen) olarak ihraç edilir. Aradaki fark yatırımcının getirisini oluşturur ve faiz ihraç tarihinde ödenmiş gibi görünür.

Diğer bir yöntem ise faiz oranının ihraç sırasında belirlenmesi ve nominal değerin yatırımcıdan bonoyu ihraç ederken alınmasıdır. Vade sonunda anapara ile birlikte faiz de ödenir.

Genelde halka arz edilmez, yani halk daha tanımadan nitelikli yatırımcılar finansman bonolarına talip olur.

Daha önce de belirttiğimiz gibi güvencesizdir. Yatırımcı ya bonoyu ihraç eden firmaya ve/veya aracı kurumun itibarına güvenerek alır.  Ancak piyasa dalgalanmalarından etkilenmediği için olumlu yanı da vardır. Eğer yatırımcı vade sonunu beklemeden elinden çıkarmak isterse piyasadaki koşullara kalan getirisi üzerinden bir şekilde feragat ederek elden çıkarabilir. Bu oranı belirleyen piyasadaki arz talep koşullarıdır.

Finansman bonoları şirketlerin kısa vadeli (1yıl ve daha az) işletme sermayesi ihtiyaçlarını karşılamak için kullanılır. Mevsimsel dalgalanmalardan etkilenen sektörlerin önde gelen firmalarında bu tür borçlanmaya sıklıkla başvurulur. 

Levent Aslan